حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا صَفْوَانُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خُمَيْرٍ الرَّحْبِيُّ، قَالَ خَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُسْرٍ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ النَّاسِ فِي يَوْمِ عِيدِ فِطْرٍ أَوْ أَضْحَى فَأَنْكَرَ إِبْطَاءَ الإِمَامِ فَقَالَ إِنَّا كُنَّا قَدْ فَرَغْنَا سَاعَتَنَا هَذِهِ وَذَلِكَ حِينَ التَّسْبِيحِ .
Yazid ibn Xumayr ar-Rahabiy aytadi: Rasululloh ﷺning sahobalari Abdulloh ibn Busr (roziyallohu anhu) Fitr yoki Qurbon hayiti kuni odamlar bilan birga (namozga) chiqdilar va imomning kechikkanini yoqtirmay: «Biz hozirgi shu paytda (namozni) tugatib boʻlgan boʻlar edik», dedilar. Bu esa tasbeh (yaʼni saharlik) vaqtida edi.Язид ибн Хумайр ар-Раҳабий айтади: Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобалари Абдуллоҳ ибн Буср (розияллоҳу анҳу) Фитр ёки Қурбон ҳайити куни одамлар билан бирга (намозга) чиқдилар ва имомнинг кечикканини ёқтирмай: «Биз ҳозирги шу пайтда (намозни) тугатиб бўлган бўлар эдик», дедилар. Бу эса тасбеҳ (яъни саҳарлик) вақтида эди.