Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Bir kecha xufton namozi uchun Rasululloh ﷺni kutib oʻtirdik. U zot bizning oldimizga kechaning uchdan biri oʻtganda yoki undan keyinroq chiqdilar. Biz u zotni biror narsa mashgʻul qildimi yoki boshqa narsami — buni bilmas edik. U zot chiqqanlarida: ‹Mana shu namozni kutyapsizlarmi? Agar ummatimga ogʻir boʻlmaganida edi, ularga bu namozni mana shu soatda oʻqirdim›, dedilar. Soʻng muazzinga buyurdilar, u namozga iqomat aytdi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади. У деди: «Бир кеча хуфтон намози учун Расулуллоҳ ﷺни кутиб ўтирдик. У зот бизнинг олдимизга кечанинг учдан бири ўтганда ёки ундан кейинроқ чиқдилар. Биз у зотни бирор нарса машғул қилдими ёки бошқа нарсами — буни билмас эдик. У зот чиққанларида: ‹Мана шу намозни кутяпсизларми? Агар умматимга оғир бўлмаганида эди, уларга бу намозни мана шу соатда ўқирдим›, дедилар. Сўнг муаззинга буюрдилар, у намозга иқомат айтди».