حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ الْفَضْلِ السِّجِسْتَانِيُّ، وَهِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيَّانِ، بِهَذَا الْحَدِيثِ - وَهَذَا لَفْظُ يَحْيَى بْنِ الْفَضْلِ السِّجِسْتَانِيِّ - قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُجَاهِدٍ أَبُو حَزْرَةَ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ أَتَيْنَا جَابِرًا - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ - وَهُوَ فِي مَسْجِدِهِ فَقَالَ أَتَانَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَسْجِدِنَا هَذَا وَفِي يَدِهِ عُرْجُونُ ابْنِ طَابٍ فَنَظَرَ فَرَأَى فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ نُخَامَةً فَأَقْبَلَ عَلَيْهَا فَحَتَّهَا بِالْعُرْجُونِ ثُمَّ قَالَ " أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ بِوَجْهِهِ " . ثُمَّ قَالَ " إِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ يُصَلِّي فَإِنَّ اللَّهَ قِبَلَ وَجْهِهِ فَلاَ يَبْصُقَنَّ قِبَلَ وَجْهِهِ وَلاَ عَنْ يَمِينِهِ وَلْيَبْزُقْ عَنْ يَسَارِهِ تَحْتَ رِجْلِهِ الْيُسْرَى فَإِنْ عَجِلَتْ بِهِ بَادِرَةٌ فَلْيَقُلْ بِثَوْبِهِ هَكَذَا " . وَوَضَعَهُ عَلَى فِيهِ ثُمَّ دَلَكَهُ ثُمَّ قَالَ " أَرُونِي عَبِيرًا " . فَقَامَ فَتًى مِنَ الْحَىِّ يَشْتَدُّ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاءَ بِخَلُوقٍ فِي رَاحَتِهِ فَأَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَهُ عَلَى رَأْسِ الْعُرْجُونِ ثُمَّ لَطَخَ بِهِ عَلَى أَثَرِ النُّخَامَةِ . قَالَ جَابِرٌ فَمِنْ هُنَاكَ جَعَلْتُمُ الْخَلُوقَ فِي مَسَاجِدِكُمْ .
Uboda ibn al-Valid ibn Uboda ibn as-Somit (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi. (U aytdi:) Biz Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)ning oldiga keldik, u oʻz masjidida edi. U aytdi: Rasululloh ﷺ shu masjidimizga keldilar, qoʻllarida Ibn Tob (xurmosi)ning bir novdasi bor edi. Qarab, masjidning qibla (tomoni)da balgʻam koʻrib qoldilar va unga yuzlanib, novda bilan uni qirib tashladilar. Soʻng: «Qaysi biringiz Allohning undan yuzini burishini istaydi?» dedilar. Soʻngra: «Albatta, biringiz namozga turganda, Alloh uning yuzining oldida boʻladi. Bas, u yuzining oldiga ham, oʻng tomoniga ham aslo tupurmasin, balki chap tomoniga, chap oyogʻining ostiga tupursin. Agar (tupurish) toʻsatdan kelib qolsa, kiyimi bilan mana shunday qilsin», dedilar va uni ogʻizlariga qoʻyib, soʻng (ishqalab) artdilar. Soʻngra: «Menga atir koʻrsatinglar (keltiringlar)», dedilar. Shunda mahalladan bir yigit oʻrnidan turib, oʻz ahli (uyi) tomon yugurib bordi va kaftida xaluq (atir) keltirdi. Rasululloh ﷺ uni olib, novdaning uchiga surtdilar, soʻngra balgʻam (artilgan) iz ustiga boʻyab qoʻydilar. Jobir aytdi: «Mana shu sababdan siz masjidlaringizda xaluq (atir) qoʻyadigan boʻldingiz».Убода ибн ал-Валид ибн Убода ибн ас-Сомит (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади. (У айтди:) Биз Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)нинг олдига келдик, у ўз масжидида эди. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ шу масжидимизга келдилар, қўлларида Ибн Тоб (хурмоси)нинг бир новдаси бор эди. Қараб, масжиднинг қибла (томони)да балғам кўриб қолдилар ва унга юзланиб, новда билан уни қириб ташладилар. Сўнг: «Қайси бирингиз Аллоҳнинг ундан юзини буришини истайди?» дедилар. Сўнгра: «Албатта, бирингиз намозга турганда, Аллоҳ унинг юзининг олдида бўлади. Бас, у юзининг олдига ҳам, ўнг томонига ҳам асло тупурмасин, балки чап томонига, чап оёғининг остига тупурсин. Агар (тупуриш) тўсатдан келиб қолса, кийими билан мана шундай қилсин», дедилар ва уни оғизларига қўйиб, сўнг (ишқалаб) артдилар. Сўнгра: «Менга атир кўрсатинглар (келтиринглар)», дедилар. Шунда маҳалладан бир йигит ўрнидан туриб, ўз аҳли (уйи) томон югуриб борди ва кафтида халуқ (атир) келтирди. Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, новданинг учига суртдилар, сўнгра балғам (артилган) из устига бўяб қўйдилар. Жобир айтди: «Мана шу сабабдан сиз масжидларингизда халуқ (атир) қўядиган бўлдингиз».