حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعُ بْنُ الْجَرَّاحِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُمَيْعٍ، قَالَ حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَلاَّدٍ الأَنْصَارِيُّ، عَنْ أُمِّ وَرَقَةَ بِنْتِ نَوْفَلٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا غَزَا بَدْرًا قَالَتْ قُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فِي الْغَزْوِ مَعَكَ أُمَرِّضُ مَرْضَاكُمْ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي شَهَادَةً . قَالَ " قِرِّي فِي بَيْتِكِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَرْزُقُكِ الشَّهَادَةَ " . قَالَ فَكَانَتْ تُسَمَّى الشَّهِيدَةَ . قَالَ وَكَانَتْ قَدْ قَرَأَتِ الْقُرْآنَ فَاسْتَأْذَنَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تَتَّخِذَ فِي دَارِهَا مُؤَذِّنًا فَأَذِنَ لَهَا قَالَ وَكَانَتْ دَبَّرَتْ غُلاَمًا لَهَا وَجَارِيَةً فَقَامَا إِلَيْهَا بِاللَّيْلِ فَغَمَّاهَا بِقَطِيفَةٍ لَهَا حَتَّى مَاتَتْ وَذَهَبَا فَأَصْبَحَ عُمَرُ فَقَامَ فِي النَّاسِ فَقَالَ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ مِنْ هَذَيْنِ عِلْمٌ أَوْ مَنْ رَآهُمَا فَلْيَجِئْ بِهِمَا فَأَمَرَ بِهِمَا فَصُلِبَا فَكَانَا أَوَّلَ مَصْلُوبٍ بِالْمَدِينَةِ .
Umm Varaqa binti Navfal (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ Badrga gʻazotga chiqqanlarida, u (shunday) aytdi: Men u zotga: «Yo Rasululloh, men ham siz bilan gʻazotga chiqishimga ruxsat bering, kasallaringizni parvarish qilaman, balki Alloh menga shahidlikni nasib etar», dedim. U zot: «Uyingda oʻtir, albatta Allohu taolo senga shahidlikni nasib etadi», dedilar. (Roviy) aytadi: Shunday qilib, u «shahida» deb atalardi. (Roviy) aytadi: U Qurʼonni oʻqigan edi, shuning uchun Paygʻambar ﷺdan oʻz uyida muazzin tutishga ruxsat soʻradi, u zot esa unga ruxsat berdilar. (Roviy) aytadi: U bir quli va bir choʻrisini tadbir qilib (oʻzi oʻlgach ozod boʻlishini ahd qilib) qoʻygan edi. Shu ikkovi kechasi uning oldiga keldi-da, uni oʻz adyoli bilan boʻgʻib, oʻlguniga qadar ezdilar va qochib ketdilar. Tongda Umar (roziyallohu anhu) odamlar oldiga chiqib turdi va: «Bu ikkovi haqida kimda maʼlumot boʻlsa yoki kim ularni koʻrgan boʻlsa, ularni olib kelsin», dedi. Soʻng u (topilgach) ular haqida buyruq berdi, ular dorga osildi. Madinada birinchi dorga osilganlar shu ikkovi boʻldi.Умм Варақа бинти Навфал (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ Бадрга ғазотга чиққанларида, у (шундай) айтди: Мен у зотга: «Ё Расулуллоҳ, мен ҳам сиз билан ғазотга чиқишимга рухсат беринг, касалларингизни парвариш қиламан, балки Аллоҳ менга шаҳидликни насиб этар», дедим. У зот: «Уйингда ўтир, албатта Аллоҳу таоло сенга шаҳидликни насиб этади», дедилар. (Ровий) айтади: Шундай қилиб, у «шаҳида» деб аталарди. (Ровий) айтади: У Қуръонни ўқиган эди, шунинг учун Пайғамбар ﷺдан ўз уйида муаззин тутишга рухсат сўради, у зот эса унга рухсат бердилар. (Ровий) айтади: У бир қули ва бир чўрисини тадбир қилиб (ўзи ўлгач озод бўлишини аҳд қилиб) қўйган эди. Шу иккови кечаси унинг олдига келди-да, уни ўз адёли билан бўғиб, ўлгунига қадар эздилар ва қочиб кетдилар. Тонгда Умар (розияллоҳу анҳу) одамлар олдига чиқиб турди ва: «Бу иккови ҳақида кимда маълумот бўлса ёки ким уларни кўрган бўлса, уларни олиб келсин», деди. Сўнг у (топилгач) улар ҳақида буйруқ берди, улар дорга осилди. Мадинада биринчи дорга осилганлар шу иккови бўлди.