Hishom ibn Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Zubayr (roziyallohu anhumo) oʻzaro jarohatlar borasida bolalarning guvohligi bilan hukm qilardi. Molik aytdi: «Bizning nazdimizda ittifoq qilingan ish shuki, bolalarning guvohligi ularning oʻzaro jarohatlarida joizdir, boshqalarga qarshi esa joiz emas; ularning guvohligi faqat oʻzaro jarohatlarida joiz, boshqasida joiz emas — bu ular (bir-biridan) ajralib ketishidan yoki (gapga) undalib buzilishidan yoxud (soʻz) oʻrgatib qoʻyilishidan avval boʻlsa (shunday). Agar ular ajralib ketsalar, ular uchun guvohlik yoʻq — magar ajralishdan avval odil (kishilar)ni oʻz guvohliklariga guvoh qilib qoʻygan boʻlsalar (bundan mustasno)».Ҳишом ибн Урва (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Зубайр (розияллоҳу анҳумо) ўзаро жароҳатлар борасида болаларнинг гувоҳлиги билан ҳукм қиларди. Молик айтди: «Бизнинг наздимизда иттифоқ қилинган иш шуки, болаларнинг гувоҳлиги уларнинг ўзаро жароҳатларида жоиздир, бошқаларга қарши эса жоиз эмас; уларнинг гувоҳлиги фақат ўзаро жароҳатларида жоиз, бошқасида жоиз эмас — бу улар (бир-биридан) ажралиб кетишидан ёки (гапга) ундалиб бузилишидан ёхуд (сўз) ўргатиб қўйилишидан аввал бўлса (шундай). Агар улар ажралиб кетсалар, улар учун гувоҳлик йўқ — магар ажралишдан аввал одил (кишилар)ни ўз гувоҳликларига гувоҳ қилиб қўйган бўлсалар (бундан мустасно)».