Nabiy ﷺning sahobalaridan boʻlgan bir kishidan rivoyat qilinadiki, Quraysh kofirlari (Abdulloh) ibn Ubayyga va u bilan birga Avs hamda Xazrajdan butlarga ibodat qilganlarga xat yozdilar — oʻsha kuni Rasululloh ﷺ Madinada, Badr voqeasidan oldin edilar: «Sizlar bizning sherigimizga (Muhammadga) panoh berdingiz. Biz Allohga qasam ichamizki, yo siz u bilan jang qilasiz, yo uni (shahardan) chiqarasiz, aks holda hammamiz sizlarga qarshi yurish qilamiz, toki jangchilaringizni oʻldirib, ayollaringizni oʻzimizniki qilib olamiz». Bu (xabar) Abdulloh ibn Ubayyga va u bilan birga butparastlarga yetgach, ular Nabiy ﷺ bilan jang qilish uchun toʻplandilar. Bu Nabiy ﷺga yetgach, u zot ularning oldiga borib: «Qurayshning sizlarga qilgan tahdidi haddiga yetibdi. Quraysh sizlarga oʻzlaringiz oʻzlaringizga qilmoqchi boʻlganchalik makr qilolmaydi. Sizlar oʻz oʻgʻillaringiz va birodarlaringiz bilan jang qilmoqchimisiz?» dedilar. Ular bu (soʻz)ni Nabiy ﷺdan eshitganlarida, tarqalib ketdilar. Bu Quraysh kofirlariga yetdi. Shunda Quraysh kofirlari Badr voqeasidan keyin yahudiylarga xat yozdilar: «Sizlar qurol-yarogʻ va qalʼalar ahlisiz. Albatta, siz bizning sherigimiz bilan jang qilasiz, aks holda biz mana munday-munday qilamiz va bizni sizning ayollaringizning xadamlari (yaʼni xalxollari — oyoq bilaguzuklari) bilan oʻrtamizda hech narsa toʻsib turolmaydi». Ularning xati Nabiy ﷺga yetganda, Banu Naziyr xiyonatga qaror qildi va Rasululloh ﷺga: «Sahobalaringdan oʻttiz kishi bilan oldimizga chiq, bizdan ham oʻttiz olim chiqsin, toki adolat (mosligi) joyida uchrashaylik va ular sendan eshitsinlar. Agar ular seni tasdiqlab, senga iymon keltirsalar, biz ham senga iymon keltiramiz», deb yubordilar. (Roviy) ularning xabarini hikoya qildi. Ertasi kuni Rasululloh ﷺ qoʻshinlar bilan ular ustiga yurish qilib, ularni qamal qildilar-da: «Allohga qasamki, sizlar men bilan men uchun bir ahd qilmaguningizcha, mening oldimda omonda boʻlmaysizlar», dedilar. Ular u zotga ahd berishdan bosh tortdilar. Shunda u zot oʻsha kuni ular bilan jang qildilar. Soʻng ertasi kuni qoʻshinlar bilan Banu Qurayza ustiga yurish qilib, Banu Naziyrni qoldirdilar va ularni (Qurayzani) oʻzlari bilan ahdlashishga daʼvat etdilar. Ular ahdlashdilar, shunda u zot ulardan qaytib, qoʻshinlar bilan Banu Naziyr ustiga yurdilar va ular bilan jang qildilar, toki ular (yurtdan) chiqib ketishga rozi boʻldilar. Banu Naziyr (yurtidan) chiqib ketdi, ular tuyalari koʻtara olgancha asbob-anjomlarini, uylarining eshiklarini va yogʻochlarini olib ketdilar. Banu Naziyrning xurmozorlari Rasululloh ﷺga xosgina (mol) boʻlib, Alloh uni u zotga ato etdi va u zotga xos qildi. (Alloh) shunday dedi: {Alloh oʻz Rasuliga ulardan qaytarib bergan (mol)larga sizlar na ot va na tuya choptirgan edingiz…} (Hashr 6) — yaʼni jangsiz (qoʻlga kiritildi). Nabiy ﷺ uning koʻp qismini muhojirlarga berib, ular oʻrtasida taqsimladilar va undan ansorlardan ikki kishiga — ular muhtoj edilar — ulush ajratdilar; ulardan boshqa hech bir ansorga ulush berilmadi. Undan Rasululloh ﷺning sadaqasi qoldi — u Fotima(roziyallohu anho)ning farzandlari qoʻlidadir.Набий ﷺнинг саҳобаларидан бўлган бир кишидан ривоят қилинадики, Қурайш кофирлари (Абдуллоҳ) ибн Убаййга ва у билан бирга Авс ҳамда Хазраждан бутларга ибодат қилганларга хат ёздилар — ўша куни Расулуллоҳ ﷺ Мадинада, Бадр воқеасидан олдин эдилар: «Сизлар бизнинг шеригимизга (Муҳаммадга) паноҳ бердингиз. Биз Аллоҳга қасам ичамизки, ё сиз у билан жанг қиласиз, ё уни (шаҳардан) чиқарасиз, акс ҳолда ҳаммамиз сизларга қарши юриш қиламиз, токи жангчиларингизни ўлдириб, аёлларингизни ўзимизники қилиб оламиз». Бу (хабар) Абдуллоҳ ибн Убаййга ва у билан бирга бутпарастларга етгач, улар Набий ﷺ билан жанг қилиш учун тўпландилар. Бу Набий ﷺга етгач, у зот уларнинг олдига бориб: «Қурайшнинг сизларга қилган таҳдиди ҳаддига етибди. Қурайш сизларга ўзларингиз ўзларингизга қилмоқчи бўлганчалик макр қилолмайди. Сизлар ўз ўғилларингиз ва биродарларингиз билан жанг қилмоқчимисиз?» дедилар. Улар бу (сўз)ни Набий ﷺдан эшитганларида, тарқалиб кетдилар. Бу Қурайш кофирларига етди. Шунда Қурайш кофирлари Бадр воқеасидан кейин яҳудийларга хат ёздилар: «Сизлар қурол-яроғ ва қалъалар аҳлисиз. Албатта, сиз бизнинг шеригимиз билан жанг қиласиз, акс ҳолда биз мана мундай-мундай қиламиз ва бизни сизнинг аёлларингизнинг хадамлари (яъни халхоллари — оёқ билагузуклари) билан ўртамизда ҳеч нарса тўсиб туролмайди». Уларнинг хати Набий ﷺга етганда, Бану Назийр хиёнатга қарор қилди ва Расулуллоҳ ﷺга: «Саҳобаларингдан ўттиз киши билан олдимизга чиқ, биздан ҳам ўттиз олим чиқсин, токи адолат (мослиги) жойида учрашайлик ва улар сендан эшитсинлар. Агар улар сени тасдиқлаб, сенга иймон келтирсалар, биз ҳам сенга иймон келтирамиз», деб юбордилар. (Ровий) уларнинг хабарини ҳикоя қилди. Эртаси куни Расулуллоҳ ﷺ қўшинлар билан улар устига юриш қилиб, уларни қамал қилдилар-да: «Аллоҳга қасамки, сизлар мен билан мен учун бир аҳд қилмагунингизча, менинг олдимда омонда бўлмайсизлар», дедилар. Улар у зотга аҳд беришдан бош тортдилар. Шунда у зот ўша куни улар билан жанг қилдилар. Сўнг эртаси куни қўшинлар билан Бану Қурайза устига юриш қилиб, Бану Назийрни қолдирдилар ва уларни (Қурайзани) ўзлари билан аҳдлашишга даъват этдилар. Улар аҳдлашдилар, шунда у зот улардан қайтиб, қўшинлар билан Бану Назийр устига юрдилар ва улар билан жанг қилдилар, токи улар (юртдан) чиқиб кетишга рози бўлдилар. Бану Назийр (юртидан) чиқиб кетди, улар туялари кўтара олганча асбоб-анжомларини, уйларининг эшикларини ва ёғочларини олиб кетдилар. Бану Назийрнинг хурмозорлари Расулуллоҳ ﷺга хосгина (мол) бўлиб, Аллоҳ уни у зотга ато этди ва у зотга хос қилди. (Аллоҳ) шундай деди: {Аллоҳ ўз Расулига улардан қайтариб берган (мол)ларга сизлар на от ва на туя чоптирган эдингиз…} (Ҳашр 6) — яъни жангсиз (қўлга киритилди). Набий ﷺ унинг кўп қисмини муҳожирларга бериб, улар ўртасида тақсимладилар ва ундан ансорлардан икки кишига — улар муҳтож эдилар — улуш ажратдилар; улардан бошқа ҳеч бир ансорга улуш берилмади. Ундан Расулуллоҳ ﷺнинг садақаси қолди — у Фотима(розияллоҳу анҳо)нинг фарзандлари қўлидадир.