حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي الْوَضِيءِ، قَالَ غَزَوْنَا غَزْوَةً لَنَا فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً فَبَاعَ صَاحِبٌ لَنَا فَرَسًا بِغُلاَمٍ ثُمَّ أَقَامَا بَقِيَّةَ يَوْمِهِمَا وَلَيْلَتِهِمَا فَلَمَّا أَصْبَحَا مِنَ الْغَدِ حَضَرَ الرَّحِيلُ فَقَامَ إِلَى فَرَسِهِ يُسْرِجُهُ فَنَدِمَ فَأَتَى الرَّجُلَ وَأَخَذَهُ بِالْبَيْعِ فَأَبَى الرَّجُلُ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَيْهِ فَقَالَ بَيْنِي وَبَيْنَكَ أَبُو بَرْزَةَ صَاحِبُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيَا أَبَا بَرْزَةَ فِي نَاحِيَةِ الْعَسْكَرِ فَقَالاَ لَهُ هَذِهِ الْقِصَّةَ . فَقَالَ أَتَرْضَيَانِ أَنْ أَقْضِيَ بَيْنَكُمَا بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْبَيِّعَانِ بِالْخِيَارِ مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا " . قَالَ هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ حَدَّثَ جَمِيلٌ أَنَّهُ قَالَ مَا أُرَاكُمَا افْتَرَقْتُمَا .
Abul Vadiʼ (rahimahulloh) aytdi: Biz bir gʻazotga chiqdik va bir manzilga tushdik. Bizning sheriklarimizdan biri bir otni bir qul evaziga sotdi. Soʻngra ular oʻsha kunining qolgan qismi va kechasi (oʻsha yerda) qoldilar. Ertasiga tong otganda, koʻchish (vaqti) keldi. Shunda (oti sotgan kishi) otini egarlamoqchi boʻlib oldiga bordi-yu, (sotganidan) pushaymon boʻldi. U (xaridor) kishining oldiga borib, undan savdoni (bekor qilishni) talab qildi. Lekin u kishi otni unga qaytarib berishdan bosh tortdi. Shunda u: «Men bilan sening orangda Nabiy ﷺning sahobalari Abu Barza (hakam) boʻlsin», dedi. Soʻng ikkalasi qoʻshinning bir chetida boʻlgan Abu Barza (roziyallohu anhu)ning oldiga borib, unga bu voqeani aytib berdilar. U: «Ikkovingiz orangizda Rasululloh ﷺning hukmlari bilan hukm chiqarishimga rozimisizlar?» dedi. (Soʻng) Rasululloh ﷺ: «Oldi-sotdi qiluvchi ikkovlon, toki ajralib ketmagunlaricha, (savdoni bekor qilishda) ixtiyorlidir», deganlarini (aytdi). Hishom ibn Hasson aytdi: Jamil: «U: ‹Men sizlarni ajralib ketdingiz deb oʻylamayman›, dedi», deb rivoyat qildi.Абул Вадиъ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Биз бир ғазотга чиқдик ва бир манзилга тушдик. Бизнинг шерикларимиздан бири бир отни бир қул эвазига сотди. Сўнгра улар ўша кунининг қолган қисми ва кечаси (ўша ерда) қолдилар. Эртасига тонг отганда, кўчиш (вақти) келди. Шунда (оти сотган киши) отини эгарламоқчи бўлиб олдига борди-ю, (сотганидан) пушаймон бўлди. У (харидор) кишининг олдига бориб, ундан савдони (бекор қилишни) талаб қилди. Лекин у киши отни унга қайтариб беришдан бош тортди. Шунда у: «Мен билан сенинг орангда Набий ﷺнинг саҳобалари Абу Барза (ҳакам) бўлсин», деди. Сўнг иккаласи қўшиннинг бир четида бўлган Абу Барза (розияллоҳу анҳу)нинг олдига бориб, унга бу воқеани айтиб бердилар. У: «Икковингиз орангизда Расулуллоҳ ﷺнинг ҳукмлари билан ҳукм чиқаришимга розимисизлар?» деди. (Сўнг) Расулуллоҳ ﷺ: «Олди-сотди қилувчи икковлон, токи ажралиб кетмагунларича, (савдони бекор қилишда) ихтиёрлидир», деганларини (айтди). Ҳишом ибн Ҳассон айтди: Жамил: «У: ‹Мен сизларни ажралиб кетдингиз деб ўйламайман›, деди», деб ривоят қилди.