حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَابْنُ أَبِي خَلَفٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا اسْتَأْذَنَ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ أَنْ يَغْرِزَ خَشَبَةً فِي جِدَارِهِ فَلاَ يَمْنَعْهُ " . فَنَكَسُوا فَقَالَ مَا لِي أَرَاكُمْ قَدْ أَعْرَضْتُمْ لأُلْقِيَنَّهَا بَيْنَ أَكْتَافِكُمْ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا حَدِيثُ ابْنِ أَبِي خَلَفٍ وَهُوَ أَتَمُّ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Agar biror kishi birodaridan (qoʻshnisidan) uning devoriga yogʻoch (xoda) qadab qoʻyishga ruxsat soʻrasa, u (qoʻshni) uni man qilmasin», dedilar. Shunda ular (odamlar) boshlarini quyi soldilar. Bas, u (Abu Hurayra): «Menga nima boʻldi, sizlarni (bu hadisni eshitishdan) yuz oʻgirayotganingizni koʻrayapman? Albatta, men uni (bu sunnatni) yelkalaringiz orasiga tashlayman (yetkazaman)», dedi. Abu Dovud aytdi: Bu Ibn Abu Xalafning hadisidir va u toʻliqroqdir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Агар бирор киши биродаридан (қўшнисидан) унинг деворига ёғоч (хода) қадаб қўйишга рухсат сўраса, у (қўшни) уни ман қилмасин», дедилар. Шунда улар (одамлар) бошларини қуйи солдилар. Бас, у (Абу Ҳурайра): «Менга нима бўлди, сизларни (бу ҳадисни эшитишдан) юз ўгираётганингизни кўраяпман? Албатта, мен уни (бу суннатни) елкаларингиз орасига ташлайман (етказаман)», деди. Абу Довуд айтди: Бу Ибн Абу Халафнинг ҳадисидир ва у тўлиқроқдир.