حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ الطُّوسِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ جَلَسَ أَبُو هُرَيْرَةَ إِلَى جَنْبِ حُجْرَةِ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - وَهِيَ تُصَلِّي فَجَعَلَ يَقُولُ اسْمَعِي يَا رَبَّةَ الْحُجْرَةِ مَرَّتَيْنِ . فَلَمَّا قَضَتْ صَلاَتَهَا قَالَتْ أَلاَ تَعْجَبُ إِلَى هَذَا وَحَدِيثِهِ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُحَدِّثُ الْحَدِيثَ لَوْ شَاءَ الْعَادُّ أَنْ يُحْصِيَهُ أَحْصَاهُ .
Urva (rahimahulloh) aytadi: Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Oisha (roziyallohu anho) namoz oʻqiyotgan paytda uning hujrasi yoniga oʻtirib oldi-da, ikki marta: «Eshit, ey hujra egasi!» deya boshladi. Oisha (roziyallohu anho) namozini oʻqib boʻlgach: «Bunga va uning rivoyat qilishiga hayron qolmaysizmi? Rasululloh ﷺ bir hadisni shunday gapirar edilarki, agar sanovchi uni sanamoqchi boʻlsa, sanab chiqa olar edi», dedi.Урва (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Оиша (розияллоҳу анҳо) намоз ўқиётган пайтда унинг ҳужраси ёнига ўтириб олди-да, икки марта: «Эшит, эй ҳужра эгаси!» дея бошлади. Оиша (розияллоҳу анҳо) намозини ўқиб бўлгач: «Бунга ва унинг ривоят қилишига ҳайрон қолмайсизми? Расулуллоҳ ﷺ бир ҳадисни шундай гапирар эдиларки, агар сановчи уни санамоқчи бўлса, санаб чиқа олар эди», деди.