Qays ibn Bishr at-Tagʻlibiy otasidan rivoyat qiladi — uning otasi Abu Dardo (roziyallohu anhu)ning suhbatdoshi edi — u aytadi: Damashqda Paygʻambar ﷺning sahobalaridan Ibnul-Hanzaliyya degan bir kishi bor edi. U yolgʻiz yashaydigan, odamlar bilan kam oʻtiradigan kishi edi; uning ishi faqat namoz edi, namozdan boʻshasa, ahli huzuriga ketguncha tasbeh va takbir bilan mashgʻul boʻlardi. Bir kuni biz Abu Dardo (roziyallohu anhu)ning huzurida turganimizda u yonimizdan oʻtib qoldi. Abu Dardo (roziyallohu anhu) unga: «Bizga foyda beradigan, oʻzingga zarar yetkazmaydigan bir soʻz (ayt)», dedi. U aytdi: Rasululloh ﷺ bir sariyya (qoʻshin)ni joʻnatdilar, u qaytib keldi. Ulardan bir kishi kelib, Rasululloh ﷺ oʻtiradigan joyda oʻtirdi va yonidagi bir kishiga: «Qani edi, biz dushman bilan toʻqnashganimizni koʻrsang edi! Falonchi hujum qildi va nayza sanchib: ‹Buni mendan ol, men Gʻifor qabilasidan boʻlgan yigitman›, dedi. Uning bu soʻzi haqida nima deysan?» dedi. U: «Men uning ajri behuda ketgan, deb oʻylayman», dedi. Buni boshqa bir kishi eshitib: «Men bunda biror zarar koʻrmayapman», dedi. Ular tortishib qoldilar, hatto Rasululloh ﷺ buni eshitib qoldilar va: «Subhanalloh! Ham ajr olib, ham maqtalishida zarar yoʻq», dedilar. Men Abu Dardo (roziyallohu anhu)ning bundan xursand boʻlganini koʻrdim; u boshini unga koʻtarib: «Buni Rasululloh ﷺdan oʻzing eshitdingmi?» derdi, u esa: «Ha», derdi. U buni shu qadar takror soʻradiki, men hatto: ‹U tizzasi bilan choʻkib oladi shekilli›, dedim. (Roviy) aytadi: Boshqa bir kuni u yana yonimizdan oʻtdi. Abu Dardo (roziyallohu anhu) unga: «Bizga foyda beradigan, oʻzingga zarar yetkazmaydigan bir soʻz (ayt)», dedi. U: Rasululloh ﷺ bizga: «(Jihod uchun) otlarga sarf qiluvchi xuddi qoʻlini sadaqaga ochib, uni yummaydigan kishiga oʻxshaydi», dedilar, dedi. Soʻng boshqa bir kuni u yana yonimizdan oʻtdi. Abu Dardo (roziyallohu anhu) unga: «Bizga foyda beradigan, oʻzingga zarar yetkazmaydigan bir soʻz (ayt)», dedi. U: Rasululloh ﷺ bizga: «Xuraym al-Asadiy qanday yaxshi kishi! Sochining uzunligi va izorini sudralib yurishi boʻlmaganda edi», dedilar, dedi. Bu (gap) Xuraymga yetib bordi va u shoshilib pichoq olib, sochini quloqlarigacha qirqdi va izorini boldirlarining yarmigacha koʻtardi. Soʻng boshqa bir kuni u yana yonimizdan oʻtdi. Abu Dardo (roziyallohu anhu) unga: «Bizga foyda beradigan, oʻzingga zarar yetkazmaydigan bir soʻz (ayt)», dedi. U: Men Rasululloh ﷺning: «Sizlar birodarlaringiz huzuriga borasizlar; bas, ulovlaringizni tartibga keltiringlar va kiyimlaringizni tartibga keltiringlar, hatto odamlar orasida xuddi (chiroyli) xol kabi (koʻzga) koʻrinib turinglar. Chunki Alloh fahsh (qabih) soʻz va ishni hamda atayin behayolik qilishni yaxshi koʻrmaydi», deganlarini eshitdim, dedi. Abu Dovud aytdi: Abu Nuaym ham Hishomdan shunday rivoyat qilib: «Hatto odamlar orasida xuddi xol kabi koʻrinib turasizlar», dedi.Қайс ибн Бишр ат-Тағлибий отасидан ривоят қилади — унинг отаси Абу Дардо (розияллоҳу анҳу)нинг суҳбатдоши эди — у айтади: Дамашқда Пайғамбар ﷺнинг саҳобаларидан Ибнул-Ҳанзалийя деган бир киши бор эди. У ёлғиз яшайдиган, одамлар билан кам ўтирадиган киши эди; унинг иши фақат намоз эди, намоздан бўшаса, аҳли ҳузурига кетгунча тасбеҳ ва такбир билан машғул бўларди. Бир куни биз Абу Дардо (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурида турганимизда у ёнимиздан ўтиб қолди. Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар етказмайдиган бир сўз (айт)», деди. У айтди: Расулуллоҳ ﷺ бир сарийя (қўшин)ни жўнатдилар, у қайтиб келди. Улардан бир киши келиб, Расулуллоҳ ﷺ ўтирадиган жойда ўтирди ва ёнидаги бир кишига: «Қани эди, биз душман билан тўқнашганимизни кўрсанг эди! Фалончи ҳужум қилди ва найза санчиб: ‹Буни мендан ол, мен Ғифор қабиласидан бўлган йигитман›, деди. Унинг бу сўзи ҳақида нима дейсан?» деди. У: «Мен унинг ажри беҳуда кетган, деб ўйлайман», деди. Буни бошқа бир киши эшитиб: «Мен бунда бирор зарар кўрмаяпман», деди. Улар тортишиб қолдилар, ҳатто Расулуллоҳ ﷺ буни эшитиб қолдилар ва: «Субҳаналлоҳ! Ҳам ажр олиб, ҳам мақталишида зарар йўқ», дедилар. Мен Абу Дардо (розияллоҳу анҳу)нинг бундан хурсанд бўлганини кўрдим; у бошини унга кўтариб: «Буни Расулуллоҳ ﷺдан ўзинг эшитдингми?» дерди, у эса: «Ҳа», дерди. У буни шу қадар такрор сўрадики, мен ҳатто: ‹У тиззаси билан чўкиб олади шекилли›, дедим. (Ровий) айтади: Бошқа бир куни у яна ёнимиздан ўтди. Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар етказмайдиган бир сўз (айт)», деди. У: Расулуллоҳ ﷺ бизга: «(Жиҳод учун) отларга сарф қилувчи худди қўлини садақага очиб, уни юммайдиган кишига ўхшайди», дедилар, деди. Сўнг бошқа бир куни у яна ёнимиздан ўтди. Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар етказмайдиган бир сўз (айт)», деди. У: Расулуллоҳ ﷺ бизга: «Хурайм ал-Асадий қандай яхши киши! Сочининг узунлиги ва изорини судралиб юриши бўлмаганда эди», дедилар, деди. Бу (гап) Хураймга етиб борди ва у шошилиб пичоқ олиб, сочини қулоқларигача қирқди ва изорини болдирларининг ярмигача кўтарди. Сўнг бошқа бир куни у яна ёнимиздан ўтди. Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар етказмайдиган бир сўз (айт)», деди. У: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Сизлар биродарларингиз ҳузурига борасизлар; бас, уловларингизни тартибга келтиринглар ва кийимларингизни тартибга келтиринглар, ҳатто одамлар орасида худди (чиройли) хол каби (кўзга) кўриниб туринглар. Чунки Аллоҳ фаҳш (қабиҳ) сўз ва ишни ҳамда атайин беҳаёлик қилишни яхши кўрмайди», деганларини эшитдим, деди. Абу Довуд айтди: Абу Нуайм ҳам Ҳишомдан шундай ривоят қилиб: «Ҳатто одамлар орасида худди хол каби кўриниб турасизлар», деди.