حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ رَقَبَةَ بْنِ مَصْقَلَةَ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ سَمُرَةَ - قَالَ كُنْتُ آخِذًا بِيَدِ ابْنِ عُمَرَ فِي طَرِيقٍ مِنْ طُرُقِ الْمَدِينَةِ إِذْ أَتَى عَلَى رَأْسٍ مَنْصُوبٍ فَقَالَ شَقِيَ قَاتِلُ هَذَا . فَلَمَّا مَضَى قَالَ وَمَا أَرَى هَذَا إِلاَّ قَدْ شَقِيَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ مَشَى إِلَى رَجُلٍ مِنْ أُمَّتِي لِيَقْتُلَهُ فَلْيَقُلْ هَكَذَا فَالْقَاتِلُ فِي النَّارِ وَالْمَقْتُولُ فِي الْجَنَّةِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ الثَّوْرِيُّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُمَيْرٍ أَوْ سُمَيْرَةَ وَرَوَاهُ لَيْثُ بْنُ أَبِي سُلَيْمٍ عَنْ عَوْنٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سُمَيْرَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ لِي الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ - يَعْنِي بِهَذَا الْحَدِيثِ - عَنْ أَبِي عَوَانَةَ وَقَالَ هُوَ فِي كِتَابِي ابْنُ سَبْرَةَ وَقَالُوا سَمُرَةَ وَقَالُوا سُمَيْرَةَ هَذَا كَلاَمُ أَبِي الْوَلِيدِ .
Abdurrahmon ibn Samura aytadi: Men Madina yoʻllaridan biri (boʻ)ylab Ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning qoʻlidan ushlab borayotgan edim. Shunda u (sanchib) tikib qoʻyilgan bir bosh oldiga keldi-da: «Buni oʻldirgan kishi badbaxt boʻlibdi», dedi. (U yerdan) oʻtgach: «Men buni (oʻldirilganni) badbaxt boʻlibdi, deb hisoblamayman. Men Rasululloh ﷺni shunday deganlarini eshitganman: ‹Kim ummatimdan bir kishini oʻldirish uchun unga (qarab) yursa, u mana shunday desin (oʻzini himoya qilsin); oʻldiruvchi doʻzaxda, oʻldirilgan esa jannatdadir›», dedi. Abu Dovud aytadi: Buni Savriy Abdurrahmon ibn Sumayr yoki Sumayradan rivoyat qildi; Lays ibn Abu Sulaym esa Avndan, u Abdurrahmon ibn Sumayradan rivoyat qildi. Abu Dovud aytadi: Menga Hasan ibn Ali aytdi: Bizga Abul-Valid — yaʼni shu hadisni — Abu Avonadan (rivoyat qilib) aytdi va: «U kitobimda Ibn Sabra (deb yozilgan), (boshqalar) Samura dedilar, (yana baʼzilar) Sumayra dedilar», dedi. Bu Abul-Validning soʻzidir.Абдурраҳмон ибн Самура айтади: Мен Мадина йўлларидан бири (бў)йлаб Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг қўлидан ушлаб бораётган эдим. Шунда у (санчиб) тикиб қўйилган бир бош олдига келди-да: «Буни ўлдирган киши бадбахт бўлибди», деди. (У ердан) ўтгач: «Мен буни (ўлдирилганни) бадбахт бўлибди, деб ҳисобламайман. Мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деганларини эшитганман: ‹Ким умматимдан бир кишини ўлдириш учун унга (қараб) юрса, у мана шундай десин (ўзини ҳимоя қилсин); ўлдирувчи дўзахда, ўлдирилган эса жаннатдадир›», деди. Абу Довуд айтади: Буни Саврий Абдурраҳмон ибн Сумайр ёки Сумайрадан ривоят қилди; Лайс ибн Абу Сулайм эса Авндан, у Абдурраҳмон ибн Сумайрадан ривоят қилди. Абу Довуд айтади: Менга Ҳасан ибн Али айтди: Бизга Абул-Валид — яъни шу ҳадисни — Абу Авонадан (ривоят қилиб) айтди ва: «У китобимда Ибн Сабра (деб ёзилган), (бошқалар) Самура дедилар, (яна баъзилар) Сумайра дедилар», деди. Бу Абул-Валиднинг сўзидир.