حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، حَدَّثَنِي عَطِيَّةُ الْقُرَظِيُّ، قَالَ كُنْتُ مِنْ سَبْىِ بَنِي قُرَيْظَةَ فَكَانُوا يَنْظُرُونَ فَمَنْ أَنْبَتَ الشَّعْرَ قُتِلَ وَمَنْ لَمْ يُنْبِتْ لَمْ يُقْتَلْ فَكُنْتُ فِيمَنْ لَمْ يُنْبِتْ .
Atiyya al-Quraziy (roziyallohu anhu) shunday dedi: Men Banu Qurayza asirlaridan edim. (Sahobalar) bizni koʻzdan kechirar edilar, kimning (qovligʻida) tuk chiqqan boʻlsa, oʻldirilar, kimda chiqmagan boʻlsa, oʻldirilmas edi. Men esa tuk chiqmaganlar orasida edim.Атийя ал-Қуразий (розияллоҳу анҳу) шундай деди: Мен Бану Қурайза асирларидан эдим. (Саҳобалар) бизни кўздан кечирар эдилар, кимнинг (қовлиғида) тук чиққан бўлса, ўлдирилар, кимда чиқмаган бўлса, ўлдирилмас эди. Мен эса тук чиқмаганлар орасида эдим.