حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، قَالَ حَدَّثَنَا ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ، وَابْنُ، عَبْدَةَ - وَهَذَا حَدِيثُهُ - قَالاَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ لَمْ يُؤْمَرْ بِهَا أَكْثَرُ النَّاسِ آيَةُ الإِذْنِ وَإِنِّي لآمُرُ جَارِيَتِي هَذِهِ تَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِهِ .
Ubaydulloh ibn Abu Yazid Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning shunday deganini eshitdi: «Koʻpchilik odamlar izn (soʻrash) oyatiga amal qilmadilar. Men esa mana bu joriyamga huzurimga kirishdan oldin izn soʻrashni buyuraman». Abu Dovud: «Ato ham Ibn Abbosdan shu kabi, u ( shunga) buyuradi, deb rivoyat qilgan», dedi.Убайдуллоҳ ибн Абу Язид Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг шундай деганини эшитди: «Кўпчилик одамлар изн (сўраш) оятига амал қилмадилар. Мен эса мана бу жориямга ҳузуримга киришдан олдин изн сўрашни буюраман». Абу Довуд: «Ато ҳам Ибн Аббосдан шу каби, у ( шунга) буюради, деб ривоят қилган», деди.