حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّ نَفَرًا، مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ قَالُوا يَا ابْنَ عَبَّاسٍ كَيْفَ تَرَى فِي هَذِهِ الآيَةِ الَّتِي أُمِرْنَا فِيهَا بِمَا أُمِرْنَا وَلاَ يَعْمَلُ بِهَا أَحَدٌ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِيَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ وَالَّذِينَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلاَةِ الْفَجْرِ وَحِينَ تَضَعُونَ ثِيَابَكُمْ مِنَ الظَّهِيرَةِ وَمِنْ بَعْدِ صَلاَةِ الْعِشَاءِ ثَلاَثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ وَلاَ عَلَيْهِمْ جُنَاحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَيْكُمْ } قَرَأَ الْقَعْنَبِيُّ إِلَى { عَلِيمٌ حَكِيمٌ } قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّ اللَّهَ حَلِيمٌ رَحِيمٌ بِالْمُؤْمِنِينَ يُحِبُّ السَّتْرَ وَكَانَ النَّاسُ لَيْسَ لِبُيُوتِهِمْ سُتُورٌ وَلاَ حِجَالٌ فَرُبَّمَا دَخَلَ الْخَادِمُ أَوِ الْوَلَدُ أَوْ يَتِيمَةُ الرَّجُلِ وَالرَّجُلُ عَلَى أَهْلِهِ فَأَمَرَهُمُ اللَّهُ بِالاِسْتِئْذَانِ فِي تِلْكَ الْعَوْرَاتِ فَجَاءَهُمُ اللَّهُ بِالسُّتُورِ وَالْخَيْرِ فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَعْمَلُ بِذَلِكَ بَعْدُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدِيثُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَعَطَاءٍ يُفْسِدُ هَذَا .
Ikrima (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Iroq ahlidan bir necha kishi: «Ey Ibn Abbos, bizga (amal qilishimiz) buyurilgan, ammo hech kim amal qilmaydigan mana bu oyat haqida nima deysiz? Aziz va jalil boʻlmish Allohning soʻzi: {Ey iymon keltirganlar! Qoʻllaringizdagi mulk (qullar) va sizlardan balogʻatga yetmaganlar uch vaqtda — bomdod namozidan oldin, peshin chogʻi kiyimlaringizni yechib qoʻyadigan paytingizda va xufton namozidan keyin huzuringizga kirishdan oldin sizdan izn soʻrasinlar. (Bular) sizlar uchun avratlari (yopiq turishi lozim boʻlgan) uch vaqtdir. Ularda (bu uch vaqtdan boshqasida) sizga ham, ularga ham (izn soʻramasdan kirib-chiqishda) gunoh yoʻq — (chunki) ular sizlarning oldingizda aylanib yuruvchilardir}», dedilar. (Rovi) Qaʼnabiy oyatni {Bilguvchi va hikmatli zotdir} (degan joygacha) oʻqidi. Ibn Abbos (roziyallohu anhumo): «Albatta Alloh muminlarga nisbatan halim va rahimdir, U (avratni) yashirishni sevadi. Odamlarning uylarida na pardalar, na chodirlar bor edi. Baʼzan kishi ahli (xotini) bilan boʻlganida xizmatkor yoki bola yoxud yetim qiz (xonaga) kirib qolardi. Shunda Alloh ularga oʻsha avrat vaqtlarida izn soʻrashni buyurdi. Soʻng Alloh ularga pardalarni va yaxshiliklarni keltirdi. Mana shundan keyin esa men hech kimning bunga amal qilganini koʻrmadim», dedi. Abu Dovud: «Ubaydulloh va Atoning hadisi buni zaiflashtiradi», dedi.Икрима (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Ироқ аҳлидан бир неча киши: «Эй Ибн Аббос, бизга (амал қилишимиз) буюрилган, аммо ҳеч ким амал қилмайдиган мана бу оят ҳақида нима дейсиз? Азиз ва жалил бўлмиш Аллоҳнинг сўзи: {Эй иймон келтирганлар! Қўлларингиздаги мулк (қуллар) ва сизлардан балоғатга етмаганлар уч вақтда — бомдод намозидан олдин, пешин чоғи кийимларингизни ечиб қўядиган пайтингизда ва хуфтон намозидан кейин ҳузурингизга киришдан олдин сиздан изн сўрасинлар. (Булар) сизлар учун авратлари (ёпиқ туриши лозим бўлган) уч вақтдир. Уларда (бу уч вақтдан бошқасида) сизга ҳам, уларга ҳам (изн сўрамасдан кириб-чиқишда) гуноҳ йўқ — (чунки) улар сизларнинг олдингизда айланиб юрувчилардир}», дедилар. (Рови) Қаънабий оятни {Билгувчи ва ҳикматли зотдир} (деган жойгача) ўқиди. Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо): «Албатта Аллоҳ муминларга нисбатан ҳалим ва раҳимдир, У (авратни) яширишни севади. Одамларнинг уйларида на пардалар, на чодирлар бор эди. Баъзан киши аҳли (хотини) билан бўлганида хизматкор ёки бола ёхуд етим қиз (хонага) кириб қоларди. Шунда Аллоҳ уларга ўша аврат вақтларида изн сўрашни буюрди. Сўнг Аллоҳ уларга пардаларни ва яхшиликларни келтирди. Мана шундан кейин эса мен ҳеч кимнинг бунга амал қилганини кўрмадим», деди. Абу Довуд: «Убайдуллоҳ ва Атонинг ҳадиси буни заифлаштиради», деди.