Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan baʼzi kishilar Rasululloh ﷺdan (biror narsa) soʻradilar, u zot ularga berdilar. Soʻng yana soʻradilar, u zot yana berdilar — toki huzurlaridagi narsa tugaganida: «Menda mavjud boʻlgan biror yaxshilikni hech qachon sizlardan asrab qoʻymayman. Kim iffat (afifona boʻlish)ni talab qilsa, Alloh uni iffatli qiladi; kim (boshqalardan) behojat boʻlishni istasa, Alloh uni behojat qiladi; kim sabrli boʻlishga urinsa, Alloh unga sabr beradi. Alloh hech kimga sabrdan koʻra kengroq va yaxshiroq narsani ato qilmagandir», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, ансорлардан баъзи кишилар Расулуллоҳ ﷺдан (бирор нарса) сўрадилар, у зот уларга бердилар. Сўнг яна сўрадилар, у зот яна бердилар — токи ҳузурларидаги нарса тугаганида: «Менда мавжуд бўлган бирор яхшиликни ҳеч қачон сизлардан асраб қўймайман. Ким иффат (афифона бўлиш)ни талаб қилса, Аллоҳ уни иффатли қилади; ким (бошқалардан) беҳожат бўлишни истаса, Аллоҳ уни беҳожат қилади; ким сабрли бўлишга уринса, Аллоҳ унга сабр беради. Аллоҳ ҳеч кимга сабрдан кўра кенгроқ ва яхшироқ нарсани ато қилмагандир», дедилар.