حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ الرَّمْلِيُّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، - يَعْنِي الأَعْوَرَ - حَدَّثَنِي شُعْبَةُ، بِإِسْنَادِهِ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ ثُمَّ نَفَخَ فِيهَا وَمَسَحَ بِهَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ أَوْ إِلَى الذِّرَاعَيْنِ . قَالَ شُعْبَةُ كَانَ سَلَمَةُ يَقُولُ الْكَفَّيْنِ وَالْوَجْهَ وَالذِّرَاعَيْنِ فَقَالَ لَهُ مَنْصُورٌ ذَاتَ يَوْمٍ انْظُرْ مَا تَقُولُ فَإِنَّهُ لاَ يَذْكُرُ الذِّرَاعَيْنِ غَيْرُكَ .
Ali ibn Sahl ar-Ramliy bizga aytib berdi: Hajjoj — yaʼni al-Aʼvar bizga aytib berdi: Shuʼba oʻz isnodi bilan shu hadisni menga aytib berdi. (Rovi) aytdi: Soʻng (Nabiy ﷺ) unga puflab, u bilan yuzlarini va kaftlarini to tirsaklarga yoki to bilaklarga qadar mash qildilar. Shuʼba aytdi: Salama «kaftlar, yuz va bilaklar» der edi. Bir kuni Mansur unga: «Nima deyayotganingni oʻylab koʻr, chunki sendan boshqa hech kim ‹bilaklar›ni zikr qilmayapti», dedi.