حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ عُمَيْرٍ، مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، أَنَّ نَاسًا، تَمَارَوْا عِنْدَهَا يَوْمَ عَرَفَةَ فِي صَوْمِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ بَعْضُهُمْ هُوَ صَائِمٌ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ لَيْسَ بِصَائِمٍ . فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ بِقَدَحِ لَبَنٍ وَهُوَ وَاقِفٌ عَلَى بَعِيرِهِ بِعَرَفَةَ فَشَرِبَ .
Ummul Fazl binti Horis (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Arofa kuni uning huzurida baʼzi odamlar Rasululloh ﷺning roʻza tutgan-tutmaganlari haqida bahslashib qolishdi. Ulardan baʼzilari: «U zot roʻzadorlar», desa, baʼzilari: «Roʻzador emaslar», dedi. Shunda u (Ummul Fazl) u zot Arofotda tuyalari ustida turgan paytlarida u zotga bir koʻza sut yubordi, u zot esa uni ichdilar.