حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ مَا لَمْ يُؤْمَرْ بِمَعْصِيَةٍ فَإِذَا أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ " .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan, u Rasululloh ﷺdan rivoyat qiladiki, u zot shunday dedilar: «(Amirga) quloq solish va itoat qilish musulmon kishining zimmasida, u yoqtirgan va yoqtirmagan narsada (ham vojibdir), modomiki u maʼsiyat (gunoh)ga buyurilmagan boʻlsa. Agar maʼsiyatga buyurilsa, u holda na quloq solish va na itoat (vojib) boʻladi».