حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، أَنَّ ابْنَ حَرْشَفٍ الأَزْدِيَّ، حَدَّثَهُ عَنِ الْقَاسِمِ، مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ بَعْضِ، أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ كُنَّا نَأْكُلُ الْجَزْرَ فِي الْغَزْوِ وَلاَ نَقْسِمُهُ حَتَّى إِنْ كُنَّا لَنَرْجِعُ إِلَى رِحَالِنَا وَأَخْرِجَتُنَا مِنْهُ مُمْلاَةٌ .
Said ibn Mansur bizga aytib berdi: Abdulloh ibn Vahb bizga aytib berib: Amr ibn al-Horis menga xabar berishicha, Ibn Harshaf al-Azdiy unga Qosim — Abdurrahmonning ozod qilingan quli — orqali Nabiy ﷺ sahobalaridan birovidan rivoyat qildi. U aytdi: Biz gʻazotda tuyani (qismlarga ajratib) yer, lekin uni (rasman) taqsimlamasdik, hatto qoʻnalgʻalarimizga qaytib borganimizda xurjunlarimiz uning goʻshtidan toʻla boʻlardi.