حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ الْبَجَلِيُّ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ صَلَّى بِنَا ابْنُ الزُّبَيْرِ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ أَوَّلَ النَّهَارِ ثُمَّ رُحْنَا إِلَى الْجُمُعَةِ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْنَا فَصَلَّيْنَا وُحْدَانًا وَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ بِالطَّائِفِ فَلَمَّا قَدِمَ ذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ أَصَابَ السُّنَّةَ .
Ato ibn Abu Raboh aytadi: Ibn Zubayr (roziyallohu anhumo) juma kuni — hayit kuniga toʻgʻri kelganda — kunning avvalida bizga (hayit namozini) imomlik qilib oʻqitdilar. Soʻng biz jumaga keldik, biroq u biz oldimizga chiqmadi. Shu sababli biz yakka-yakka oʻzimiz oʻqidik. Oʻsha paytda Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) Toifda edilar. Qaytib kelganlarida, biz buni unga aytdik. Shunda u: «U sunnatga muvofiq qilibdi» dedi.