حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا زَيْدٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْحُبَابِ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَالِحٍ، حَدَّثَنِي حُصَيْنٌ، مِنْ وَلَدِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ عَنْ أُسَيْدِ بْنِ حُضَيْرٍ، أَنَّهُ كَانَ يَؤُمُّهُمْ - قَالَ - فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ إِمَامَنَا مَرِيضٌ . فَقَالَ " إِذَا صَلَّى قَاعِدًا فَصَلُّوا قُعُودًا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هذا الْحَدِيثُ لَيْسَ بِمُتَّصِلٍ .
Husayn — Saʼd ibn Muoz farzandlaridan — Usayd ibn Huzayr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: U (Usayd) ularga imomlik qilar edi. (Usayd kasal boʻlganda) Rasululloh ﷺ u zotning holidan xabar olgani keldilar. Shunda ular: «Yo Rasululloh, bizning imomimiz kasal», dedilar. U zot: «Qachon u oʻtirib namoz oʻqisa, sizlar ham oʻtirib oʻqinglar», dedilar. Abu Dovud dedi: Bu hadisning (sanadi) muttasil (uzluksiz) emas.