حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَدَاوُدُ بْنُ مِخْرَاقٍ الْفِرْيَابِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ بِإِسْنَادِهِ قَالَ فَجَاءَتْ جَارِيَتَانِ مِنْ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ اقْتَتَلَتَا فَأَخَذَهُمَا - قَالَ عُثْمَانُ فَفَرَّعَ بَيْنَهُمَا وَقَالَ دَاوُدُ - فَنَزَعَ إِحْدَاهُمَا مِنَ الأُخْرَى فَمَا بَالَى ذَلِكَ .
Mansur (rahimahulloh)dan ham ushbu hadis oʻz sanadi bilan rivoyat qilingan. Unda shunday deyilgan: «Soʻng Banu Abdulmuttalibdan boʻlgan ikkita qiz urishib kelishdi, u zot ularni ushladilar — Usmon (rivoyatida): ularni bir-biridan ajratdilar, dedi, Dovud esa: birini ikkinchisidan tortib oldilar, dedi — ammo bunga eʼtibor bermadilar.»