حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي مَالِكٍ الأَشْجَعِيِّ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ غِرَارَ فِي صَلاَةٍ وَلاَ تَسْلِيمٍ " . قَالَ أَحْمَدُ يَعْنِي فِيمَا أُرَى أَنْ لاَ تُسَلِّمَ وَلاَ يُسَلَّمَ عَلَيْكَ وَيُغَرِّرُ الرَّجُلُ بِصَلاَتِهِ فَيَنْصَرِفُ وَهُوَ فِيهَا شَاكٌّ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladilarki, u zot: «Namozda ham, salomda ham gʻirror (kamchilik, gʻaflat) yoʻqdir», dedilar. Ahmad (ibn Hanbal) dedi: Bu, mening fikrimcha, sen salom bermasligingni va senga salom berilmasligini hamda kishi namozini gʻaflat bilan oʻqib, undan shubhada qolgan holida tugatishini anglatadi.