حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْوَابِصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شَيْبَانَ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يِسَافٍ، قَالَ قَدِمْتُ الرَّقَّةَ فَقَالَ لِي بَعْضُ أَصْحَابِي هَلْ لَكَ فِي رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ غَنِيمَةٌ فَدَفَعْنَا إِلَى وَابِصَةَ قُلْتُ لِصَاحِبِي نَبْدَأُ فَنَنْظُرُ إِلَى دَلِّهِ فَإِذَا عَلَيْهِ قَلَنْسُوَةٌ لاَطِئَةٌ ذَاتُ أُذُنَيْنِ وَبُرْنُسُ خَزٍّ أَغْبَرُ وَإِذَا هُوَ مُعْتَمِدٌ عَلَى عَصًا فِي صَلاَتِهِ فَقُلْنَا بَعْدَ أَنْ سَلَّمْنَا . فَقَالَ حَدَّثَتْنِي أُمُّ قَيْسٍ بِنْتُ مِحْصَنٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَسَنَّ وَحَمَلَ اللَّحْمَ اتَّخَذَ عَمُودًا فِي مُصَلاَّهُ يَعْتَمِدُ عَلَيْهِ .
Abdussalom ibn Abdurrahmon al-Vobisiy bizga rivoyat qildi, otam bizga Shaybondan, u Husayn ibn Abdurrahmondan, u Hilol ibn Yasofdan xabar berdi: U dedi: Men Raqqaga keldim. Baʼzi doʻstlarim menga: «Nabiy ﷺning Sahobalaridan boʻlgan bir kishini (koʻrishni) istaysanmi?» dedi. Men: «Bu gʻaniymat (ulkan baxt)», dedim. Bas, biz Vobisaning oldiga bordik. Doʻstimga: «Avval boshlab, uning holatiga (yashash tarziga) bir nazar solaylik», dedim. Qarasak, uning ustida ikki qulogʻi boʻlgan, boshga yopishib turadigan qalpoq va kulrang xazz (ipakli) burnus bor edi. U namozida bir asoga suyanib turardi. Salom berganimizdan soʻng (bu haqda) soʻradik. Shunda u dedi: Menga Ummu Qays bint Mihsan (roziyallohu anho) aytib berdiki, Rasululloh ﷺ yoshi ulgʻayib, badanlari ogʻirlashgach, namozgohlarida suyanish uchun bir ustun (tayoq) tutdilar.