حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ كَانَ أَحَدُنَا يُكَلِّمُ الرَّجُلَ إِلَى جَنْبِهِ فِي الصَّلاَةِ فَنَزَلَتْ { وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ } فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ وَنُهِينَا عَنِ الْكَلاَمِ .
Muhammad ibn Iso bizga rivoyat qildi, Hushaym bizga rivoyat qildi, Ismoil ibn Abu Xolid bizga al-Horis ibn Shubayldan, u Abu Amr ash-Shayboniydan, u Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu)dan xabar berdi: U dedi: Bizdan biri namozda yonidagi kishi bilan gaplashar edi. Shunda {Va Alloh uchun itoatda turingiz} (Baqara 238) (oyati) nozil boʻldi. Bas, biz jim turishga buyurildik va gapirishdan qaytarildik.