حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، وَمُسَدَّدٌ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنِ الْعَوَّامِ بْنِ حَوْشَبٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ السَّكْسَكِيِّ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم غَيْرَ مَرَّةٍ وَلاَ مَرَّتَيْنِ يَقُولُ " إِذَا كَانَ الْعَبْدُ يَعْمَلُ عَمَلاً صَالِحًا فَشَغَلَهُ عَنْهُ مَرَضٌ أَوْ سَفَرٌ كُتِبَ لَهُ كَصَالِحِ مَا كَانَ يَعْمَلُ وَهُوَ صَحِيحٌ مُقِيمٌ " .
Muhammad ibn Iso va Musaddad — maʼno (bir) — bizga Hushaymdan, u Avvom ibn Havshabdan, u Ibrohim ibn Abdurrahmon as-Saksakiydan, u Abu Burdadan, u Abu Musodan rivoyat qilib aytdilar: Men Nabiy ﷺni bir-ikki marta emas (balki koʻp bor): «Banda bir solih amalni qilib yurib, soʻng uni kasallik yoki safar undan band qilib qoʻysa, unga oʻzi sogʻ va muqim holida qilib turgan solih amali (savobi) kabi (savob) yoziladi», deyayotganlarini eshitdim.