حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ بَكَّارٍ، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ أُمِّ الْعَلاَءِ، قَالَتْ عَادَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضَةٌ فَقَالَ " أَبْشِرِي يَا أُمَّ الْعَلاَءِ فَإِنَّ مَرَضَ الْمُسْلِمِ يُذْهِبُ اللَّهُ بِهِ خَطَايَاهُ كَمَا تُذْهِبُ النَّارُ خَبَثَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ " .
Sahl ibn Bakkor bizga Abu Avonadan, u Abdulmalik ibn Umayrdan, u Ummul-Aloʼdan rivoyat qilib aytdi: U (Ummul-Aloʼ) aytdi: Men kasal yotganimda, Rasululloh ﷺ meni yoʻqlab keldilar va: «Suyunchi senga, ey Ummul-Aloʼ! Albatta Alloh musulmonning kasalligi sababli uning xatolarini olov oltin va kumushning kirini yoʻqotganidek yoʻqotadi», dedilar.