حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ دَعَاهُ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَسَقَاهُمَا قَبْلَ أَنْ تُحَرَّمَ الْخَمْرُ فَأَمَّهُمْ عَلِيٌّ فِي الْمَغْرِبِ فَقَرَأَ { قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ } فَخَلَطَ فِيهَا فَنَزَلَتْ { لاَ تَقْرَبُوا الصَّلاَةَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى حَتَّى تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ } .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ansorlardan bir kishi uni va Abdurrahmon ibn Avfni (ziyofatga) chaqirib, xamr harom qilinishidan oldin ularga ichkilik berdi. Soʻng Ali ularga shom namozida imomlik qilib, {Ayt: ‹Ey kofirlar!›} surasini oʻqidi-yu, uni adashtirib yubordi. Shunda {Mast holatingizda — to nima deyotganingizni bilmaguningizgacha — namozga yaqinlashmangiz} oyati nozil boʻldi.