حَدَّثَنَا زَيَادُ بْنُ يَحْيَى الْحَسَّانِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو بَحْرٍ، حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ الْحِمَّانِيُّ، حَدَّثَتْنِي صَفِيَّةُ بِنْتُ عَطِيَّةَ، قَالَتْ دَخَلْتُ مَعَ نِسْوَةٍ مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ عَلَى عَائِشَةَ فَسَأَلْنَاهَا عَنِ التَّمْرِ وَالزَّبِيبِ فَقَالَتْ كُنْتُ آخُذُ قَبْضَةً مِنْ تَمْرٍ وَقَبْضَةً مِنْ زَبِيبٍ فَأُلْقِيهِ فِي إِنَاءٍ فَأَمْرُسُهُ ثُمَّ أَسْقِيهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم .
Safiyya binti Atiyya aytadi: Men Abdulqays (qabilasi)dan boʻlgan bir necha ayollar bilan Oisha (roziyallohu anho)ning huzurlariga kirdim va u kishidan xurmo bilan mayiz (haqida) soʻradik. U kishi: «Men bir hovuch xurmo bilan bir hovuch mayizni olib, idishga solar, soʻng uni ezgan holda aralashtirar, soʻng uni Nabiy ﷺga ichirar edim», dedilar.