حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ جَارِيَةً، وُجِدَتْ، قَدْ رُضَّ رَأْسُهَا بَيْنَ حَجَرَيْنِ فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ هَذَا أَفُلاَنٌ أَفُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ فَأَوْمَتْ بِرَأْسِهَا فَأُخِذَ الْيَهُودِيُّ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir joriya boshi ikki tosh orasida ezib tashlangan holda topib olindi. Undan: «Senga buni kim qildi? Falonchimi? Falonchimi?» deb (soʻrayverishdi), nihoyat (bir) yahudiyning nomi aytildi. Shunda u boshi bilan (ishora qilib, ‹ha›) dedi. Yahudiy ushlandi va u (jinoyatga) iqror boʻldi. Bas, Rasululloh ﷺ uning boshini ham toshlar bilan ezishga amr qildilar.