حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ اسْتَبَّ رَجُلاَنِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَغَضِبَ أَحَدُهُمَا غَضَبًا شَدِيدًا حَتَّى خُيِّلَ إِلَىَّ أَنَّ أَنْفَهُ يَتَمَزَّعُ مِنْ شِدَّةِ غَضَبِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا لَذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُهُ مِنَ الْغَضَبِ " . فَقَالَ مَا هِيَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ " . قَالَ فَجَعَلَ مُعَاذٌ يَأْمُرُهُ فَأَبَى وَمَحِكَ وَجَعَلَ يَزْدَادُ غَضَبًا .
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺning huzurlarida ikki kishi soʻkishib qoldi. Ulardan biri shu qadar qattiq gʻazablandiki, hatto menga uning gʻazabi zoʻridan burni yorilib ketadigandek tuyuldi. Shunda Nabiy ﷺ: «Albatta, men shunday bir kalimani bilamanki, agar uni aytsa, oʻzi sezayotgan gʻazab undan ketib qoladi», dedilar. (Biri): «U nima, ey Rasululloh?» dedi. U zot: «U: ‹Allohumma, inni aʼuzu bika minash-shaytonir-rojim — Ey Alloh, men quvgʻin qilingan shaytondan Senga panoh tilayman› deb aytsin», dedilar. (Rovi) dedi: Muoz unga buni (aytishni) buyura boshladi, lekin u koʻnmadi, qaysarlik qildi va gʻazabi yanada ziyodalashaverdi.