حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا مِسْعَرُ بْنُ كِدَامٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ - قَالَ مِسْعَرٌ أُرَاهُ مِنْ خُزَاعَةَ - لَيْتَنِي صَلَّيْتُ فَاسْتَرَحْتُ فَكَأَنَّهُمْ عَابُوا عَلَيْهِ ذَلِكَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " يَا بِلاَلُ أَقِمِ الصَّلاَةَ أَرِحْنَا بِهَا " .
Solim ibn Abul Jaʼd (rahimahulloh) aytdi: Bir kishi — Misʼar aytdi: Uni Xuzoʼa qabilasidan deb oʻylayman — «Qaniydi, namoz oʻqib, (uning bilan) rohatlansam edi», dedi. Goʻyo (odamlar) buni uning aybi deb hisobladilar. Shunda u: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Ey Bilol, namozga iqomat ayt, uning bilan bizni rohatlantir› deyayotganlarini eshitganman», dedi.