حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، وَابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، فِي قَوْلِهِ جَلَّ وَعَزَّ { كَانُوا قَلِيلاً مِنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ } قَالَ : كَانُوا يُصَلُّونَ فِيمَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ، زَادَ فِي حَدِيثِ يَحْيَى : وَكَذَلِكَ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ } .
Anas (roziyallohu anhu)dan, Alloh azza va jallaning {Ular kechasi oz uxlar edilar} (Zoriyot 17) degan soʻzi haqida rivoyat qilinadi. U: «Ular shom va xufton oraligʻida namoz oʻqir edilar», dedi. Yahyoning hadisida quyidagi (soʻz) ziyoda boʻldi: «{Ularning yonboshlari (oʻrinlardan) yiroq boʻladi} (oyati) ham shu (maʼnoda)dir.»