حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي هَذِهِ الآيَةِ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ، يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ } قَالَ : كَانُوا يَتَيَقَّظُونَ مَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ يُصَلُّونَ، وَكَانَ الْحَسَنُ يَقُولُ : قِيَامُ اللَّيْلِ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan, {Ularning yonboshlari oʻrinlardan yiroq boʻladi, ular Robblariga qoʻrquv va umid ila duo qiladilar va ularga rizq qilib berganimizdan infoq qiladilar} (Sajda 16) oyati haqida rivoyat qilinadi. U: «Ular shom va xufton oraligʻida uygʻoq turib, namoz oʻqir edilar», dedi. Hasan esa: «(Bu) tunda qiyom qilishdir», der edi.