حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ يُهَلِّلُ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاَةٍ فَذَكَرَ نَحْوَ هَذَا الدُّعَاءِ زَادَ فِيهِ " وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ لاَ نَعْبُدُ إِلاَّ إِيَّاهُ لَهُ النِّعْمَةُ " . وَسَاقَ بَقِيَّةَ الْحَدِيثِ .
Abuz-Zubayr (rahimahulloh) aytadi: Abdulloh ibn az-Zubayr (roziyallohu anhumo) har namozning ortidan tahlil aytar edi. Soʻng u (rivoyat qiluvchi) shunga oʻxshash duoni zikr qildi va unga: «Va lo havla va lo quvvata illa billah. Lo ilaha illalloh, lo naʼbudu illa iyyohu, lahun-niʼmatu (Allohdan oʻzga (gunohdan saqlovchi) kuch va (toatga) quvvat yoʻq. Allohdan oʻzga iloh yoʻq, biz faqat Ungagina ibodat qilamiz, neʼmat Unikidir)» soʻzlarini qoʻshdi. Soʻng hadisning qolganini keltirdi.