حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ: حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي بُرْدَةَ قَالَ: سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ، أَنَّهُ شَهِدَ ابْنَ عُمَرَ وَرَجُلٌ يَمَانِيٌّ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ، حَمَلَ أُمَّهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ، يَقُولُ: إِنِّي لَهَا بَعِيرُهَا الْمُذَلَّلُ إِنْ أُذْعِرَتْ رِكَابُهَا لَمْ أُذْعَرِ ثُمَّ قَالَ: يَا ابْنَ عُمَرَ أَتُرَانِي جَزَيْتُهَا؟ قَالَ: لاَ، وَلاَ بِزَفْرَةٍ وَاحِدَةٍ، ثُمَّ طَافَ ابْنُ عُمَرَ، فَأَتَى الْمَقَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ قَالَ: يَا ابْنَ أَبِي مُوسَى، إِنَّ كُلَّ رَكْعَتَيْنِ تُكَفِّرَانِ مَا أَمَامَهُمَا.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir yamanlik kishi onasini yelkasiga ortib, Baytni tavof qilar va: «Men uning boʻysundirilgan tuyasiman; uning ulovi hurksa ham, men hurkmayman», der edi. Soʻng u: «Ey Ibn Umar! Meni uning haqini ado etdim deb oʻylaysanmi?» dedi. Ibn Umar: «Yoʻq, hatto bir ohini ham ado etmagansan», dedi. Soʻng Ibn Umar tavof qildi, Maqomga kelib ikki rakaat namoz oʻqidi, soʻng: «Ey Abu Muso oʻgʻli! Har ikki rakaat oʻzidan oldingi gunohlarga kaffarot boʻladi», dedi.