حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ: حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ قَالَ: دَخَلْنَا عَلَى خَبَّابٍ نَعُودُهُ، وَقَدِ اكْتَوَى سَبْعَ كَيَّاتٍ، فَقَالَ: إِنَّ أَصْحَابَنَا الَّذِينَ سَلَفُوا مَضَوْا وَلَمْ تُنْقِصْهُمُ الدُّنْيَا، وَإِنَّا أَصَبْنَا مَا لاَ نَجِدُ لَهُ مَوْضِعًا إِلاَّ التُّرَابَ، وَلَوْلاَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا أَنْ نَدْعُوَ بِالْمَوْتِ لَدَعَوْتُ بِهِ.
(Qays ibn Abi Hozim aytdi:) Biz Xabbob (roziyallohu anhu)ning oldiga — uni yoʻqlab — kirdik; u yetti marta (dogʻ lab) kuydirilgan (kayy qilgan) edi. U: «Bizdan oldin oʻ tgan sheriklarimiz — dunyo ularning (ajrini) kamaytirmagan holda — (savob bilan) ketdi; biz esa — uni tuproqdan boshqa joyga qoʻ yadigan (yeri)ni topmaydigan (qadar mol-dunyo)ga erishdik (yaʼni faqat binoga sarflab qoldik); agar Paygʻambar ﷺ bizni oʻ limni (tilab) duo qilishdan qaytarmaganlarida edi, men uni (tilab) duo qilar edim» dedi. Soʻng biz unga boshqa bir safar keldik — u oʻ z devorini (binosini) qurayotgan edi; u: «Albatta musulmon — har bir infoq qilgan narsasiga ajr beriladi — magar bu tuproqqa qoʻ ygan (binoga sarflagan) narsasiga (esa, bu undan mustasno boʻ lishi mumkin)» dedi.