حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى أَعْرَابِيٍّ يَعُودُهُ، فَقَالَ: لاَ بَأْسَ عَلَيْكَ، طَهُورٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، قَالَ: قَالَ الأعْرَابِيُّ: بَلْ هِيَ حُمَّى تَفُورُ، عَلَى شَيْخٍ كَبِيرٍ، كَيْمَا تُزِيرُهُ الْقُبُورَ، قَالَ: فَنَعَمْ إِذًا.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) (rivoyat qildiki,)) Rasululloh ﷺ bir aʼrobiyning oldiga — uni koʻrgani (yoʻqlagani) — kirdilar-da: «Zarari yoʻq, (bu kasallik) — inshaalloh, (gunohlardan) poklovchidir», dedilar. (Ibn Abbos) aytdi: Aʼrobiy: «Poklovchi (deysizmi)?! Yoʻq, balki u — keksa chol ustida qaynayotgan, uni qabrlarga ziyoratchi qiladigan (oʻlimga olib boradigan) bir isitma», dedi. Paygʻambar ﷺ: «Unda — ha (shunday boʻlsin)!» dedilar.