حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، أَنَّ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ ذَهَبَ بَصَرُهُ، فَعَادُوهُ، فَقَالَ: كُنْتُ أُرِيدُهُمَا لَأَنْظُرَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَأَمَّا إِذْ قُبِضَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَاللَّهِ مَا يَسُرُّنِي أَنَّ مَا بِهِمَا بِظَبْيٍ مِنْ ظِبَاءِ تَبَالَةَ.
Sahobalardan bir kishi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uning koʻzi koʻr boʻlib qoldi, (odamlar) uni ziyorat qilishdi. Shunda u: «Men bu (koʻzlarim) bilan Nabiy ﷺga qarashni istardim. Endi Nabiy ﷺ vafot etgan ekanlar, Allohga qasamki, koʻzlarimga yetgan bu narsani Tabola jayronlarining (goʻzal koʻzlaridan) bittasiga almashtirish ham meni xursand qilmaydi», dedi.