حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ أَبِي حَفْصَةَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: عَجِبْتُ لِلْكِلاَبِ وَالشَّاءِ، إِنَّ الشَّاءَ يُذْبَحُ مِنْهَا فِي السَّنَةِ كَذَا وَكَذَا، وَيُهْدَى كَذَا وَكَذَا، وَالْكَلْبُ تَضَعُ الْكَلْبَةُ الْوَاحِدَةُ كَذَا وَكَذَا وَالشَّاءُ أَكْثَرُ مِنْهَا.
Abu Dovud aytadi: Husayn ibn Hurays al-Marvaziy menga (xat orqali) yozib yuborganki: Bizga Fazl ibn Muso Husayn ibn Voqiddan, u Umora ibn Abu Hafsadan, u Ikrimadan, u Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildi. U zot aytadi: Bir kishi Paygʻambar ﷺ ning huzurlariga kelib: «Mening xotinim oʻziga (qoʻl) tegizmoqchi boʻlganning qoʻlini qaytarmaydi (yaʼni begona erkaklardan oʻzini tiymaydi)», dedi. U zot: «Uni taloq qilib, (oʻzingdan) uzoqlashtir», dedilar. U: «Koʻnglim uning ortidan ergashib qolishidan qoʻrqaman», dedi. U zot: «Unday boʻlsa, undan (taloq qilmay) bahramand boʻlaver», dedilar.