حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ أَبِي هِنْدَ الْهَمْدَانِيِّ، عَنْ أَبِي ظَبْيَانَ قَالَ: قَالَ لِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ: يَا أَبَا ظَبْيَانَ، كَمْ عَطَاؤُكَ؟ قُلْتُ: أَلْفَانِ وَخَمْسُمِئَةٍ، قَالَ لَهُ: يَا أَبَا ظَبْيَانَ، اتَّخِذْ مِنَ الْحَرْثِ وَالسَّابْيَاءِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلِيَكُمْ غِلْمَةُ قُرَيْشٍ، لاَ يُعَدُّ الْعَطَاءُ مَعَهُمْ مَالاً.
Abu Zabyon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) menga: «Ey Abu Zabyon, ataying (nafaqang) qancha?», dedi. Men: «Ikki ming besh yuz», dedim. U menga: «Ey Abu Zabyon, Qurayshning yosh-yalanglari sizlarga hukmron boʻlishidan oldin ekin-tikin va chorva orttir. Ular (hukmronlik qilgan)da bu ato mol hisoblanmaydi», dedi.