حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ: أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّهُ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ: مَا اسْمُكَ؟ قَالَ: حَزْنٌ، قَالَ: أَنْتَ سَهْلٌ، قَالَ: لاَ أُغَيِّرُ اسْمًا سَمَّانِيهِ أَبِي. قَالَ ابْنُ الْمُسَيِّبِ: فَمَا زَالَتِ الْحُزُونَةُ فِينَا بَعْدُ.
(al-Musayyab ibn Hazn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki,) uning otasi (Hazn) Paygʻambar ﷺning oldilariga keldi, (u zot:) «Isming nima?» dedilar. U: «Hazn (dagʻal, qattiq)» dedi. (U zot:) «Sen Sahl (yumshoq)san» dedilar. U: «Men otam qoʻygan ismni oʻzgartirmayman» dedi. Ibn Musayyab aytdi: Shundan keyin bizda dagʻallik (huzuna) saqlanib qolaverdi.