حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللهِ، قَالَ: أَخْبَرَنَا سَعْدُ بْنُ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ رَجُلٍ مِنْ بَلِيٍّ قَالَ: أَتَيْتُ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ أَبِي، فَنَاجَى أَبِي دُونِي، قَالَ: فَقُلْتُ لأَبِي: مَا قَالَ لَكَ؟ قَالَ: إِذَا أَرَدْتَ أَمْرًا فَعَلَيْكَ بِالتُّؤَدَةِ حَتَّى يُرِيَكَ اللَّهُ مِنْهُ الْمَخْرَجَ، أَوْ حَتَّى يَجْعَلَ اللَّهُ لَكَ مَخْرَجًا.
Baliy qabilasidan bir kishi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: «Otam bilan Rasululloh ﷺ huzuriga keldim. U zot mensiz otam bilan yashirin suhbatlashdilar. Otamga: ‹U sizga nima dedi?› dedim. Otam: ‹Bir ishni qilmoqchi boʻlsang, Alloh senga undan chiqish yoʻlini koʻrsatguncha yoki Alloh senga bir chiqish yoʻli yaratib berguncha, shoshilmay, ogʻir-vazminlik bilan ish tut, dedilar›, dedi».