حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلاَلٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ أَبِي عَلْقَمَةَ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: مَرَّ رَجُلٌ مُصَابٌ عَلَى نِسْوَةٍ، فَتَضَاحَكْنَ بِهِ يَسْخَرْنَ، فَأُصِيبَ بَعْضُهُنَّ.
Anas ibn Molik (Jobir ibn Abdullohdan) rivoyat qiladi: U Jobir ibn Abdullohning shunday deganini eshitdi: «Masjidning tomi — ustun vazifasini bajaruvchi xurmo tanalari ustiga qurilgan edi. Paygʻambar ﷺ xutba aytganda, oʻsha tanalardan biri yonida turardi — to u zot uchun minbar yasalguncha; (keyin) u (zot) oʻrniga undan (minbardan) foydalandi. Soʻng biz — xurmo tanasining homilador urgʻochi tuyaning ovozidek bir ovoz chiqarayotganini — eshitdik; to Paygʻambar ﷺ uning oldiga kelib, qoʻlini uning ustiga qoʻyguncha; soʻng u tinchidi».