حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا سَعِيدٌ الْمَقْبُرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعُطَاسَ، وَيَكْرَهُ التَّثَاؤُبَ، فَإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ اللَّهَ فَحَقٌّ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ سَمِعَهُ أَنْ يُشَمِّتَهُ، وَأَمَّا التَّثَاؤُبُ فَإِنَّمَا هُوَ مِنَ الشَّيْطَانِ، فَلْيَرُدَّهُ مَا اسْتَطَاعَ، فَإِذَا قَالَ: هَاهْ، ضَحِكَ مِنْهُ الشَّيْطَانُ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qilishicha, u zot):) «Albatta, Alloh aksani (oʻksirishni) yaxshi koʻradi va esnashni yomon koʻradi. Bas, kim aksa urib, Allohga hamd aytsa, uni eshitgan har bir musulmonga unga tashmit qilish (yarhamukalloh deyish) haqdir (vojibdir). Esnash esa — faqat shaytondandir; bas, (kishi) imkon qadar uni qaytarsin; chunki (kishi esnab) ‹ha› degan paytda, shayton undan kuladi».