حَدَّثَنَا ابْنُ مَخْلَدٍ، عَنْ عِيسَى بْنِ يُونُسَ، عَنِ الْوَصَّافِيِّ، عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: إِنَّمَا سَمَّاهُمُ اللَّهُ أَبْرَارًا، لأَنَّهُمْ بَرُّوا الْآبَاءَ وَالأَبْنَاءَ، كَمَا أَنَّ لِوَالِدِكَ عَلَيْكَ حَقًّا، كَذَلِكَ لِوَلَدِكَ عَلَيْكَ حَقٌّ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Alloh ularni «abror» (yaxshilar) deb atadi, chunki ular ota-onalari va farzandlariga yaxshilik qildilar. Otangning sening zimmangda haqqi boʻlganidek, farzandingning ham sening zimmangda haqqi bordir.