حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو الْمَلِيحِ قَالَ: سَمِعْتُ مَيْمُونًا يَعْنِي ابْنَ مِهْرَانَ قَالَ: سَأَلْتُ نَافِعًا: هَلْ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يَدْعُو لِلْمَأْدُبَةِ؟ قَالَ: لَكِنَّهُ انْكَسَرَ لَهُ بَعِيرٌ مَرَّةً فَنَحَرْنَاهُ، ثُمَّ قَالَ: احْشُرْ عَلَيَّ الْمَدِينَةَ، قَالَ نَافِعٌ: فَقُلْتُ: يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَلَى أَيِّ شَيْءٍ؟ لَيْسَ عِنْدَنَا خُبْزٌ، فَقَالَ: اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ، هَذَا عُرَاقٌ، وَهَذَا مَرَقٌ، أَوْ قَالَ: مَرَقٌ وَبَضْعٌ، فَمَنْ شَاءَ أَكَلَ، وَمَنْ شَاءَ وَدَعَ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir marta uning tuyasi (oyogʻini) sindirib qoʻydi, shunda biz uni soʻydik. Soʻng u: «Menga Madina (ahlini) toʻplab kel», dedi. (Nofeʼ aytadi:) Men: «Ey Abu Abdurrahmon, nima bilan (ziyofat qilamiz)? Bizda non yoʻq-ku», dedim. U: «Allohim, hamd Senga xosdir! Mana bu — suyak (atrofidagi) goʻsht, bu esa shoʻrva» — yoki: «shoʻrva va goʻsht boʻlaklari — kim xohlasa yesin, kim xohlasa qoʻysin», dedi.