حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ: حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ أَبِي عَلْقَمَةَ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، أَنَّهُ بَلَغَهَا أَنَّ أَهْلَ بَيْتٍ فِي دَارِهَا، كَانُوا سُكَّانًا فِيهَا، عِنْدَهُمْ نَرْدٌ، فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِمْ: لَئِنْ لَمْ تُخْرِجُوهَا لَأُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ دَارِي، وَأَنْكَرَتْ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kecha turib, kiyimlarini kiydilar, soʻng chiqib ketdilar. Men choʻrim Barirani ularning orqasidan borishga buyurdim. U ularga ergashdi, nihoyat u zot Baqiega keldilar-da, uning quyi tomonida Alloh xohlaganicha turdilar, soʻng qaytdilar. Barira ulardan oldin qaytib, menga xabar berdi. Men u zotga tong otguncha hech narsa demadim, soʻng buni u zotga aytdim. U zot: «Men Baqi ahliga ular uchun namoz oʻqishga yuborilgan edim», dedilar.