حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا بَشِيرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو، وَغُلاَمُهُ يَسْلُخُ شَاةً، فَقَالَ: يَا غُلاَمُ، إِذَا فَرَغْتَ فَابْدَأْ بِجَارِنَا الْيَهُودِيِّ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ: الْيَهُودِيُّ أَصْلَحَكَ اللَّهُ؟ قَالَ: إِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُوصِي بِالْجَارِ، حَتَّى خَشِينَا أَوْ رُئِينَا أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُ.
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Uning xizmatkori qoʻy soʻyayotgan edi. U: «Ey xizmatkor, ishingni tugatgach, yahudiy qoʻshnimizdan boshla», dedi. Shunda (oʻsha yerdagi) bir kishi: «Yahudiydanmi?! Alloh seni tuzatsin», dedi. U: «Men Nabiy ﷺning qoʻshni haqida shunchalik tavsiya qilganlarini eshitdimki, hatto biz u zot qoʻshnini merosxoʻr qilib qoʻyadilar, deb qoʻrqdik (yoki oʻyladik)», dedi.