حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ، وَحَمَّادٍ، عَنْ حَبِيبٍ، وَحُمَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ أَنَّ رَجُلاً أَمَرَ غُلاَمًا لَهُ أَنْ يَسْنُوَ عَلَى بَعِيرٍ لَهُ، فَنَامَ الْغُلاَمُ، فَجَاءَ بِشُعْلَةٍ مِنْ نَارٍ فَأَلْقَاهَا فِي وَجْهِهِ، فَتَرَدَّى الْغُلاَمُ فِي بِئْرٍ، فَلَمَّا أَصْبَحَ أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، فَرَأَى الَّذِي فِي وَجْهِهِ، فَأَعْتَقَهُ.
Hasan al-Basriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: bir kishi oʻz gʻulomiga (quliga) tuyasida suv tortishni buyurdi, gʻulom esa uxlab qoldi. (Xoʻjasi) olovdan bir choʻgʻ keltirib, uning yuziga otdi va gʻulom quduqqa yiqilib tushdi. Tong otgach, gʻulom Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga keldi. (Umar) uning yuzidagi (kuygan izni) koʻrib, uni ozod qildi.